| تبليغات | X |
وقتي نشاط دانشجويي از دانشكده خبر رخت بر مي بندد
وقتي برخوردهاي نادرست و بي مناسبت با دانشجو، تحقير، توهين و بي توجهي به نيازهاي دانشجو در سطح گسترده در يك دانشكده اتفاق مي افتد بايد در آينده انتظار افرادي منفعل، بدون عزت نفس، بدون خلاقيت، فاقد شادابي و بدون مسووليت و وجدان اجتماعي را داشته باشيم؛ چرا كه ما اين انسان ها را در دانشكده ها و دانشگاههاي خود تربيت كرديم، بدون توجه به رفتارهاي غير اخلاقي و غير انساني خودمان و مسوولانمان .
چنديست كه دانشكده خبر خبرگزاري جمهوري اسلامي به عنوان تنها مركز تربيت دانشجو در زمينه خبرنگاري، مترجمي خبر و عكاسي خبري به محلي براي اعمال رفتارهاي زشت و زننده عليه دانشجو تبديل شده است. تحقير، توهين و شايد فحاشي كلماتي است كه بار معنايي و رواني زيادي را به دنبال دارد و به سادگي نمي توان از كنار آن گذشت.
برخورد بي تفاوت معاون امور مالي دانشكده خبر موجب شد تا من به عنوان يك دانشجوي خبرنگاري با گرايش اجتماعي به اين انديشه فرو بروم كه اين روزها بر سر ما چه مي آيد؟
وقتي معاون امور مالي يك دانشكده در مقابل درخواست دختر دانشجويي براي پرداخت با تاخير حدود 150 هزارتومان از باقيمانده شهريه ترم جاري اش، بي تفاوت لبخندي حاكي از تمسخر و تحقير مي زند و مي گويد: نمي توانم براي شما كاري انجام بدهم و تا شهريه را كامل پرداخت نكنيد ثبت نام شما نهايي نشده است؛ با خود فكر مي كنم اودر كجاي اين مملكت درس خوانده كه در اين جايگاه، در مهد ارتباطات در دانشكده اي با نام خبر نشسته و هنوز نمي داند كجاست؟
وقتي انسانها و بويژه نسل جوان در حال آموزش و تربيت، مكرر در معرض برخوردهاي اينچنيني آن هم در يك محيط علمي و فرهنگي، قرار مي گيرند، بايد انتظار واكنش ها و رفتارهايي در زمينه آسيب اجتماعي از انها داشت.
بروز افسردگي، سرخوردگي، بي اعتمادي و بي تفاوتي نسبت به جامعه و محيط پيرامون و در نهايت جواناني بي هويت و بدون اعتماد به نفس و خلاقيت ارمغان مديريت هايي همچون مديريت دانشكده خبر است.
وقتي شور و نشاط از محيط پرنشاطي همچون دانشكده خبر كه بر مبناي ارتباطات پايه گذاري شده رخت بر مي بندد ديگر دانش اموختگان اين مدرسه ي بي نشاط نه تنها نمي توانند دردي از اين مردم در زمينه اطلاع رساني دوا كنند بلكه يكنفر بايد دردهاي روحي و رواني انان در سالهاي آينده را _ با توجه به اينكه ريشه ان را هم نمي دانند_ دوا كند.
افسردگي، خودكشي، بي اعتمادي، فقدان عزت نفس نداشتن وجدان اجتماعي، روحيه پرخاشگري، و يا انفعال و بي تفاوتي در جامعه مواردي نيست كه ريشه يابي علل آن در افراد به اين سادگي ها باشد اما پيشگيري بهتر از درمان است، پس چرا نبايد از هم اكنون پيشگيري كنيم؟ چرا مسوولان رده هاي ارشد كشور نسبت به رويدادهاي دانشكده خبر و برخوردهاي افراطي با دانشجويان در اين دانشكده بي تفاوتند؟
چرا كسي به فكر افزايش اميد به زندگي در نسل جوان نيست؟
اين در حاليست كه نسل دانشجوي در حال تحصيل در دانشكده خبر در تنها محيط آموزشي خود با مسوولاني مواجه اند كه نه تنها نگاهي پدرانه و دلسوزانه به دانشجو ندارند بلكه با نگاه لجوجانه ي يك كودك پنج ساله به مسايل نگاه مي كنند و تنها در صدد تلافي و انتقامجويي هاي كودكانه اند.
مسوولاني كه شايد دچار مشكلات شخصيتي و ناتواني در "كنترل تكانه" و به تعبير ديگر فقدان توانايي در به تاخير انداختن تكانه، خوددار بودن، كنترل خشم و جلوگيري از بروز رفتارهاي غيرقابل پيش بيني و آزارگري، هستند.
يادمان باشد وقتي نيروي جوان و توان يك جامعه مورد هجوم رفتارهاي زشت و زننده قرار مي گيريد، بازگردانندن اعتماد، عزت نفس، خلاقيت، استقلال، روحيه نشاط و سازندگي و وجدان اجتماعي به آنان ساده نيست.